— Swojego? — powtórzył Zenon, wciąż z butem w ręce. — Wiesiu, o czym ty mówisz.
Nie odpowiedziałam. Wzięłam torebkę, sprawdziłam, czy mam prawo jazdy, i wyszłam. Za plecami usłyszałam jeszcze, jak woła, że przecież mnie zawiezie. Zamknęłam drzwi delikatnie. Bardzo delikatnie. Tak, jak pan Bogdan uczył mnie puszczać sprzęgło.
Do Ośrodka pojechałam autobusem. Śmieszne — kobieta jadąca autobusem na egzamin z jazdy. Ale nie miałam czym innym dojechać, przecież całe auto należało do Zenona, w moim odczuciu, choć na dowodzie rejestracyjnym byliśmy oboje.
Oboje. Też o tym nie wiedziałam przez dwanaście lat.
—
Pan Bogdan czekał przy bramie.
— Denerwuje się pani? — zapytał.
— Bardzo.
— To dobrze. Kto się nie denerwuje, ten nie uważa.
Egzaminatorka nazywała się pani Krystyna, młoda, może czterdzieści lat, z notesem i długopisem, którym stukała o deskę rozdzielczą. Usiadłam za kierownicą, wyregulowałam fotel, lusterka. Ręce miałam zimne.
— Kiedy pani gotowa, proszę ruszać — powiedziała.
Poczułam pedał. Delikatnie. Auto ruszyło.
I wtedy stało się coś, czego nie umiem opisać inaczej niż tak: ciało pamiętało. Nogi pamiętały. Ręce pamiętały. Cała ta dziewczyna z osiemdziesiątego drugiego roku, którą Zenon zagadał na śmierć, obudziła się i wzięła kierownicę.
Skręt w prawo. Rondo. Zawracanie. Parkowanie równoległe między dwoma pachołkami.
Pani Krystyna stukała długopisem i milczała.
Dwadzieścia dwie minuty. Tyle to trwało.
—
Kiedy zatrzymałam się z powrotem pod Ośrodkiem, pani Krystyna odłożyła notes.
— Pani Wiesławo, jeździ pani spokojnie i uważnie. Zaliczone.
Zaliczone.
Siedziałam z rękami na kierownicy i nie mogłam ich zdjąć. Za szybą pan Bogdan pokazał mi uniesiony kciuk. A ja myślałam o jednej jedynej rzeczy: że gdyby Zenon mnie teraz widział, nie miałby co powiedzieć. Po raz pierwszy od dwunastu lat nie miałby co powiedzieć.
Zaliczone. Jedno słowo, a poczułam się, jakby ktoś zdjął mi z pleców worek, który nosiłam tak długo, że przestałam go czuć.
—
Wróciłam do domu koło południa. Zenona nie było — pojechał jednak nad zalew, torba i wędki zniknęły z przedpokoju. Zostawił karteczkę na ceracie: „Obiad w lodówce nie ruszaj, wracam wieczorem. Pogadamy o tym twoim wyskoku".
Wyskoku.
Usiadłam przy stole, wciąż w granatowej bluzce, i długo patrzyłam na tę karteczkę. Potem wstałam i zrobiłam rzecz, którą zaplanowałam już dawno, tylko nie wiedziałam, że będę miała odwagę.
Zadzwoniłam do Sylwii.
— Mamo? — Odebrała od razu. — I jak?!
— Zdałam — powiedziałam.
Usłyszałam, jak krzyczy. Jak woła do męża, że babcia zdała, że babcia ma prawo jazdy. Dzieci w tle piszczały, choć pewnie nie rozumiały, o co chodzi.
— Mamo, jestem z ciebie taka dumna, że nie mam słów — powiedziała Sylwia i głos jej się załamał.
—
Wtedy podjęłam decyzję.
Wyjęłam ze schowka w komodzie kopertę, w której odkładałam pieniądze na czarną godzinę — swoje, ze sprzedaży maszyny do szycia po mamie i z drobnych oszczędności, które robiłam przez lata z pieniędzy na zakupy. Nie było tego dużo. Ale wystarczyło na dwa noclegi w pensjonacie w Ustce i na paliwo.
Weszłam do internetu na telefonie — tego mnie Sylwia nauczyła — i wpisałam „pensjonat Ustka blisko molo". Znalazłam mały, „U Marioli", pokój z widokiem na wydmy. Zadzwoniłam, zarezerwowałam na sobotę i niedzielę.
A potem napisałam do Zenona wiadomość.
Długo się zastanawiałam nad każdym słowem, jak nad listą zakupów, która musi się zgadzać do grosza. W końcu wysłałam:
„Zenon. Zdałam dziś jazdę sprawdzającą. Mam ważne prawo jazdy od osiemdziesiątego drugiego roku i umiem prowadzić. W sobotę biorę auto i jadę sama do Ustki, zobaczyć molo. Wrócę w niedzielę wieczorem. Obiad na sobotę i niedzielę ugotowany, w zamrażalniku. Wiesia".
—
Nie odpisał od razu.
Odpisał po godzinie, jednym słowem: „Porozmawiamy".
Porozmawiamy. Znałam to słowo. To było jego słowo na „nie". Kiedy Sylwia chciała jechać na kolonie, mówił „porozmawiamy" i temat umierał. Kiedy chciałam pomalować kuchnię na żółto, mówił „porozmawiamy" i kuchnia została biała.
Ale ja już nie byłam kobietą, która czeka, aż „porozmawiamy" zamieni się w „nie".
—
Wrócił wieczorem, opalony od słońca nad wodą, z siatką ryb. Postawił ją w zlewie i odwrócił się do mnie. Twarz miał dziwną — nie złą, jak się spodziewałam. Zagubioną.
— To ty naprawdę zdałaś? — zapytał cicho.
— Naprawdę.
— I chcesz jechać sama. Taki kawał. Nad morze.
— Chcę.
Stał przy zlewie, kręcąc w palcach kluczyki od auta, które wyjął z kieszeni. Kręcił nimi i kręcił, jak zawsze, kiedy mówił coś, w co sam nie do końca wierzył.
— Wiesiu, ja przez te wszystkie lata... — zaczął i urwał.
Zatrzymał kluczyki w dłoni. Popatrzył na nie, potem na mnie.
I powiedział zdanie, którego się nie spodziewałam.
— Ja się bałem, że jak nauczysz się jeździć, to przestaniesz mnie potrzebować.
—
Nie spodziewałam się, że to tak zabrzmi.
Dwanaście lat „nie umiesz" — a pod spodem było „nie odchodź". Powiedz uczciwie: czy da się wybaczyć komuś, kto zabierał ci skrzydła nie ze złości, tylko ze strachu, że odlecisz?