Peron w Świdnicy o siódmej trzydzieści pachniał rozgrzanym asfaltem i kawą z automatu.
Stałam z granatową walizką przy nodze i patrzyłam na tory, które drżały już w upale, choć słońce ledwo weszło. Obok mnie na ławce siedziała kobieta w moim wieku, z siatką pomidorów na kolanach, i wachlowała się rozkładem jazdy.
— Gorąco będzie — powiedziała do mnie, tak jak mówią obce kobiety na peronach, kiedy chcą, żeby świat był mniej samotny.
— Będzie — przytaknęłam.
— A pani daleko?
— Do brata. Do szpitala.
Słowo „brat” wyszło ze mnie łatwiej niż wczoraj. Jakby przez noc trochę zmiękło.
— To niech mu pani zdrowia życzy — powiedziała kobieta. — Brat to brat. Jednego się ma na całe życie.
Wsiadłam do pociągu i usiadłam przy oknie. Kobieta z pomidorami wsiadła do innego wagonu. Ale jej zdanie jechało ze mną całą drogę.
Jednego się ma na całe życie.
Godzina jazdy. Za oknem przesuwały się pola, potem hałdy, potem pierwsze kamienice Wałbrzycha, ciemne od węglowego kurzu, którego już dawno nie ma, a który został w cegle na zawsze.
I przez tę godzinę odbyłam z Jankiem sześć rozmów.
W pierwszej byłam zimna. Wchodziłam do sali, siadałam na brzegu krzesła i mówiłam: „Przyjechałam, bo Ola prosiła. Nie dla ciebie.” A on leżał i milczał, i to milczenie było moim zwycięstwem.
W drugiej krzyczałam. Wykrzyczałam mu wszystko — dwa lata przy matce, kaszkę, którą karmiłam ją łyżeczką, garnitur na pogrzebie, notariusza, obrączkę, którą kręcił na palcu jak zegarek odmierzający czas do mojego wyjścia.
W trzeciej płakałam ja. W czwartej płakał on. W piątej nie mówiliśmy nic, tylko trzymaliśmy się za ręce jak wtedy, gdy byliśmy dziećmi i baliśmy się burzy w domu w Boguszowie.
A w szóstej — w szóstej po prostu wstawałam i wychodziłam, nie powiedziawszy ani słowa, i to było najgorsze ze wszystkich, bo w tej wersji on umierał, patrząc w drzwi, przez które wyszłam.
Żadna z tych rozmów jeszcze się nie zdarzyła. Ale każdą już przeżyłam.
—
Szpital na Sokołowskiego to stary, sanatoryjny budynek z czerwonej cegły, otoczony sosnami. Ola czekała na mnie przy wejściu — od razu ją poznałam, bo miała oczy Janka, te same, lekko opadające w kącikach, jakby zawsze trochę zmęczone.
— Ciociu. — Objęła mnie, zanim zdążyłam wyciągnąć rękę. Pachniała szpitalem i lotniskiem. — Dziękuję. Boże, dziękuję.
— Nie dziękuj jeszcze. — Odsunęłam się delikatnie. — Nie wiem, po co przyjechałam.
— Ja też nie wiem, ciociu. — Uśmiechnęła się krzywo. — Ale przyjechała pani. Reszta się okaże.
Weszłyśmy do środka. Korytarz pachniał środkiem do dezynfekcji i zupą z jarzyn. Ola prowadziła mnie przez oddziały, a ja liczyłam kroki, bo liczenie zawsze mnie uspokajało.
Przed drzwiami sali czterysta jeden zatrzymała się.
— Ciociu, muszę pani coś powiedzieć, zanim pani wejdzie. — Zniżyła głos. — Tata nie wie, że pani jest tu, teraz. Powiedziałam mu tylko, że dzwoniłam. Nie chciałam mu robić nadziei, gdyby pani nie... — Urwała. — On jest bardzo słaby. Wczoraj po operacji lekarz powiedział, że najbliższe dni są kluczowe.
A potem Ola zrobiła coś, czego się nie spodziewałam. Wyjęła z torby zniszczoną kopertę, pożółkłą na rogach.
— To ten list, o którym mówiłam. Ten, którego tata nigdy nie wysłał. Znalazłam go, kiedy pakowałam jego rzeczy do szpitala. Nie czytałam. Ale na kopercie jest pani imię.
Halina. Napisane jego ręką, tą samą drżącą ręką co na kartce sprzed sześciu lat.
Wzięłam kopertę. Papier był miękki od trzymania, jakby ktoś wyjmował go i chował setki razy.
— Ciociu, ja wejdę pierwsza. Sprawdzę, czy nie śpi. — Ola położyła dłoń na klamce. — A pani niech tu chwilę zostanie. Dobrze?
Kiwnęłam głową. Ola weszła. Drzwi zamknęły się za nią z cichym pyknięciem.
Zostałam na korytarzu, sama, z kopertą w dłoni i z tym jednym zdaniem, które przywiozłam z sobą ze Świdnicy — zdaniem, którego jeszcze mu nie oddałam.
—
Stałam pod ścianą i słyszałam przez drzwi stłumione głosy. Ola coś mówiła, cicho, spokojnie. A potem usłyszałam drugi głos.
Męski. Ochrypły. Starczy.
Głos Janka.
Nie słyszałam go trzydzieści lat. I mimo tego rozpoznałam go natychmiast, w jednej sekundzie, tak jak rozpoznaje się zapach domu, w którym się dorastało.
Nogi się pode mną ugięły. Oparłam się plecami o zimną ścianę i przycisnęłam kopertę do piersi.
Usłyszałam, jak mówi do Oli coś, czego nie zrozumiałam. A potem, wyraźnie, jedno słowo, wypowiedziane tak, jakby go bolało:
— Sama... przyjechała?
Otworzyłam kopertę drżącymi palcami. Wyjęłam pojedynczą kartkę. I zanim jeszcze weszłam do sali, przeczytałam pierwsze zdanie — zdanie, które sprawiło, że wszystkie sześć rozmów z pociągu rozsypało się jak domek z kart.
Bo to, co Janek napisał do mnie w tym liście, nie było ani przeprosinami, ani wyjaśnieniem.
Było pytaniem.